Maria Łukaszewicz – nauczycieka z ośmioletnim stażem. Od 6 lat uczy języka polskiego w Szkole Podstawowej nr 267 im. Juliusza Słowackiego w Warszawie. Wcześniej pracowała w świetlicy szkolnej oraz w świetlicy socjoterapeutycznej. Praca z dziećmi jest jej pasją i daje dużo satysfakcji. Stara się, aby zajęcia były zawsze atrakcyjne, aby dzieci chętnie w nich uczestniczyły i czerpały z nich jak najwięcej. Wiąże się to z ciągłym doskonaleniem, rozwojem zawodowym i osobistym oraz – wedlug niej najważniejszym – słuchaniem uczniów. Motto: „Nie nudzić”.

Marzena Kudlak – nauczycielka matematyki i wychowawca w Szkole Podstawowej nr 267 na
warszawskim Żoliborzu. Niezwykle ciepła, opiekuńcza, dająca wsparcie, gdy ktoś tego potrzebuje –
uczeń, rodzic, nauczyciel. Według niej w edukacji kluczowe jest budowanie relacji z uczniami i
dobrego klimatu oraz zaangażowanie w ich rozwój.

Paweł Andrzejczak – nauczyciel przyrody, biologii i fizyki w Szkole Podstawowej nr 267 w Warszawie. Niezwykle zaangażowany w życie szkoły, stale doskonalący swój warsztat pracy, otwarty na nowości, zawsze gotów do pomocy uczniom i innym nauczycielom. Uczniowie wybrali go na Rzecznika Praw Uczniów, ponieważ budzi ich zaufanie, traktuje z szacunkiem i słucha ich potrzeb.

Donata Paźniewska - nauczycielka języka francuskiego z siedmioletnim doświadczeniem pracy w oddziałach dwujęzycznych. Obecnie koordynatorka sekcji dwujęzycznych w SP 267 im. J. Słowackiego w Warszawie. Od dwóch lat oprócz nauczania języka francuskiego jako obcego, naucza geografii w języku francuskim. Nauczanie języka obcego nie ogranicza się tylko do pracy w klasie. Dlatego jako doświadczony nauczyciel stawia na odkrywanie różnych sposobów komunikacji w języku obcym. Prowadzi projekty wymian ze szkołami we Francji i w Tunezji, pokazuje uczniom jak funkcjonują firmy francuskie w Polsce, a także przygotowuje uczniów do nagrań audycji do nauki języka francuskiego dla Polskiego Radia Dzieciom. Jest za modelem szkoły, który zachęca do odkrywania piękna i użyteczności języka francuskiego poprzez działanie.

dr Tomasz Tokarz - trener, nauczyciel, mediator, wykładowca akademicki. Specjalizuje się w szkoleniach z obszarów: edukacyjnego wykorzystania nowych technologii, dydaktyki, kompetencji społecznych, gamifikacji, inspirowania rozwoju, zarządzania zmianą. Autor kilku książek (najnowsza to "Szkoła ma być dla ucznia"). Autor bloga: http://innowacyjnaedukacja.blogspot.com/.

prof. Marek Kaczmarzyk – biolog, neurodydaktyk i memetyk, popularyzator nauki, autor podręczników i programów szkolnych, nauczyciel i wykładowca. Od roku 2000 prowadzi Pracownię Dydaktyki Biologii (WBiOŚ, Uniwersytet Śląski). Autor kilkudziesięciu artykułów i książek z zakresu biologicznych i memetycznych kontekstów kształcenia. Propagator dydaktyki ewolucyjnej – dziedziny zajmującej się praktycznym wykorzystaniem kontekstów ewolucyjnych do opisu szkoły jako środowiska społecznego. Współautor książki "Nurty edukacji alternatywnej w świetle wiedzy o procesach uczenia się".

Anna Szulc - nauczycielka matematyki z wieloletnim stażem, ucząca w I Liceum  Ogólnokształcącym im. Kazimierza Wielkiego w Zduńskiej Woli, mediator społeczny, tutor,  laureatka Konkursu im. Joanny Kubiak Nauczyciel Mediator. Autorka książki "Nowa Szkoła". Pomysłodawczyni i organizatorka Konferencji EMPATYCZNA EDUKACJA => EMPATYCZNA POLSKA. W swojej pracy wykorzystuje metodę Porozumienia bez Przemocy (NVC) oraz badania z dziedziny neurobiologii. Uczestniczka ruchu oddolnych działań „Szkoły w Drodze” mających na celu ulepszenie polskiej edukacji. Prywatnie żona, matka trójki dorosłych dzieci.

Marcin Stiburski - nauczyciel fizyki i matematyki oraz wychowawca w Morskiej Szkole Podstawowej w Gdańsku. Nauczycielem został przypadkowo dwa lata temu, po wielu latach pracy jako administrator sieci w urzędach skarbowych i pracy na Politechnice Gdańskiej jako pracownik naukowo-techniczny. Tutaj poznał Bałtycki Festiwal Nauki i rozwinął zamiłowania popularnonaukowe. Dziwnym zrządzeniem losu pewnego dnia został nauczycielem i stanął przed tablicą w szkole podstawowej. Patrząc na szkołe oczami człowieka spoza systemu, dochodził do ciekawych refleksji, które zaczął opisywać we wpisach facebookowej grupy „Szkoła Minimalna. Z przekonań wolnościowiec, biorący sobie za wzór szkołę Summerhill, o której przeczytał wiele lat temu na studiach i której ideałów do dziś nie zapomniał.

dr Marzena Żylińska - inicjatorka Budzącej się Szkoły, zajmuje się metodyką, prowadzi szkolenia i warsztaty pod szyldem Edukatorium. Przez wiele lat kształciła przyszłych nauczycieli i prowadziła seminaria metodyczne. Zajmuje się również tworzeniem materiałów dydaktycznych, umożliwiających uczniom rozwijanie kreatywności, autonomii i krytycznego myślenia. Marzy o szkołach, do których i uczniowie i nauczyciele będą chodzić z radością i w których każde dziecko będzie mogło odkryć swoje silne strony. Wierzy, że wszystko jest możliwe, o ile sami uwierzymy, że mamy wpływ na to, jak wygląda świat wokół nas. Autorka książek: "Neurodydaktyka""Życie to nie wyścigi" oraz "Między kijem a marchewką". W 2019 roku wyszła pod jej redakcją nowa książka "Nurty edukacji alternatywnej w świetle wiedzy o procesach uczenia się".

Natalia Bielawska Narzędzia ewaluacji pracy ucznia w szkole bez stopni

Zamieniłam oceny na informację zwrotną i chciałabym podzielić się moimi doświadczeniami z osobami szukającymi alternatywny dla tradycyjnych stopni. Informacja zwrotna jest moim zdaniem kluczowa w procesie uczenia się. Może mieć różne formy, a nauczyciel wcale nie musi być jej jedynym źródłem. Podczas spotkania opowiem o formach i sposobach ewaluacji pracy uczniów na języku polskim w szkole bez stopni. Spotkanie adresuję do nauczycieli wszystkich typów szkół - nie tylko polonistów.

Katarzyna Cieciura - Kultura oceny, a rozwój uczniów

W myśl Ustawy o Systemie Oświaty oraz Rozporządzenia MEN z 2019 roku dotyczącego oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów, ocenianie powinno motywować ucznia do podejmowania wysiłku i wskazywać kierunek zmian, zachęcać do samodoskonalenia, a także wyznaczać kierunek rozwoju warsztatu pracy samego nauczyciela. W rzeczywistości jednak ocenianie często staje się narzędziem władzy nauczyciela, a także środkiem do osiągania przez szkoły wysokiego miejsca w tzw. rankingu szkół. Konsekwencje związanej z tym presji ponoszą uczniowie, a ich potrzeby zeszły na dalszy plan. Kontrole i pomiar dydaktyczny stały się głównym celem wielu szkół, a ocena jedyną metodą motywowania uczniów do pracy. W naszej szkole postanowiliśmy stawić czoło ocenozie, groźnej chorobie XXI wieku. Odeszliśmy od tradycyjnego oceniania na rzecz samooceny i informacji zwrotnej oraz oceny opisowej ucznia. W czasie wykładu chciałabym podzielić się naszymi doświadczeniami i pokazać, że można zrezygnować z ocen wyrażanych cyframi w publicznej szkole pozostając w zgodzie z prawem oświatowym. Wystarczą dobre chęci nauczycieli i przekonanie, że ocena nie powinna być ani celem edukacji, ani narzędziem władzy nauczyciela.

prof. Marek Kaczmarzyk

Systemowe rozumienie rozwoju ucznia zakłada istnienie pewnej normy, progów, przez które trzeba przeskoczyć. Tymczasem kompetencje to spektrum. Sensownie możemy jedynie mówić o rozwoju jednostek w społecznym środowisku. Każde inne spojrzenie na proces edukacji nieuchronnie prowadzi do sytuacji, w których ocena staje się źródłem stresu. Ten z kolei zmienia poziom, na jakim uczeń jest w stanie sprostać wymaganiom. Pojawia się więc swoista, edukacyjna odmiana zasady nieoznaczoności. Jej działanie tworzy kolejne ogniwa łańcucha niepowodzeń, który trudno przerwać.

Magdalena Kaźmierczak

Jak zmieniał się nasz stosunek do oceniania, czyli garść refleksji z perspektywy zmian, jakie zaszły w SP 267 w Warszawie. Czy można zadekretować zmiany odgórnie, czy może lepiej nie? Perspektywa nauczyciela i dyrektora. Będzie to opowieść o tym, jak idee Budzącej Się Szkoły zostały zaszczepione w naszej szkole lub po prostu nazwane, gdyż już wcześniej u nas były. O tym, jak szkołę tworzą ludzie a nie budynek, co zmieniliśmy i czego jeszcze zmienić się nam nie udało. Kontynuacją wystąpienia dyr. Magdaleny Kaźmierczak będą wystąpienia nauczycieli, którzy podzielą się swoimi doświadczeniami związanymi z ocenianiem na lekcjach języka polskiego, matematyki,
biologii, fizyki, języka francuskiego i geografii.

Marianna Kłosińska - Od inflacji do dewaluacji ocen, czyli jaką wartość mają wiedza i umiejętności

Jeśli wyobrazić sobie obecny system edukacji jako matrycę określonych zależności generujących określone wzorce zachowań, to nietrudno wyobrazić też sobie alternatywne rozwiązanie. Ja to zrobiłam. Konstruując własny prototyp użyłam komponentów dostępnych w 21 wieku. Wymagało to całkowitego odrzucenia starego konstruktu i budowy nowego od zera. Paradoksalnie być może teraz to latach śledzenia procesów i zrozumienia ich będę gotowa uznać wartość ocen, ale to już będzie całkiem inna rzeczywistość. Tymczasem wciąż nie zgadzam się na ich inflację prowadzącą do wycieńczenia i zubożenia ludzi spędzonych do fabryk produkujących cekiny. Tak postrzegam szkoły z odgórnie narzuconym programem nauczania - klasztory bezsensu. Chciałabym z Wami pogadać właśnie o sensie i o tym, dlaczego ten sens wymaga, na początek, całkowitej dewaluacji ocen. Wszelkich ocen.

Wiesława Mitulska - Kiedy dzieciom rosną skrzydła, czyli moje doświadczenia w pracy bez stopni w klasach 1-3

Od bardzo dawna pracuję z dziećmi bez stopni. Moja decyzja o rezygnacji z tradycyjnego oceniania wiązała się z koniecznością poszukania  odpowiedzi na szereg pytań. Czy dzieci będą chciały się uczyć, gdy nie będzie ocen?  Czym zastąpić oceny i czy koniecznie trzeba je czymś zastępować?  Skąd rodzice będą wiedzieli, jak uczy się ich dziecko? Czy koniecznie trzeba robić sprawdziany, by sprawdzić, co uczeń umie, a czego nie umie? Jak reagować na błędy i co z nimi zrobić, by wykorzystać je w procesie uczenia się? W jaki sposób dokumentować pracę dzieci? Nie od razu potrafiłam odpowiedzieć na wszystkie pytania. Nie wszystkie rozwiązania, które zastosowałam sprawdziły się, ale wyciągałam wnioski ze swoich porażek i sukcesów, dlatego teraz mogę podzielić się doświadczeniami płynącymi z mojej pracy. To metody, które nauczycielowi dają wiele radości i pozwalają, by dzieciom rosły skrzydła.

prof. Jacek Pyżalski - Czym wpływa nauczyciel oprócz ocen?

Powszechnie wpływ nauczyciela wiąże się ze stosowaniem ocen, które mają angażować uczniów i zachęcać ich do pracy. W swoim wystąpieniu na podstawie doświadczeń znanych osób, które mają osiągnięcia w różnych dziedzinach, przyjrzę się innym mechanizmom wpływu nauczyciela.

Karolina Mysiura - Brak kar i nagród to jedna z głównych zasad pedagogiki montessoriańskiej.

– Wolność? Taka totalna? To znaczy bez żadnych zasad i granic?
– Bez kar i nagród? Jak w takim razie pokazać dziecku, co jest dobre, a co złe? Jak wyciągać konsekwencje?
To tylko niektóre z pytań zadawanych przez rodziców, dziadków i wszystkich pozostałych sceptyków, gdy słyszą o „nowomodnych” zasadach wychowania i nauki bez systemu kar i nagród. Nawiasem mówiąc wcale nie takich „nowomodnych”, ponieważ stosowała je już Maria Montessori, autorka tej metody, która żyła w latach 1870-1952. Można powiedzieć, że wyprzedziła swoje czasy o mniej więcej sto lat, ponieważ współczesne badania z zakresu neurobiologii, neuropsychologii i psychologii uczenia się potwierdzają obserwacje poczynione przez nią podczas pracy z dziećmi na przełomie XIX i XX wieku.Zapraszam wszystkich zainteresowanych do zapoznania się z podejście Marii Montessori do stopni i ogólnie do kar i nagród.

Margret Rasfeld - Co zrobić, byśmy nie byli wypalonym społeczeństwem. Szkoła bez ocen.

Coraz szybciej zachodzące zmiany społeczne wymagają systemów edukacji, których absolwenci będą kreatywnie myślącymi, otwartymi na zmiany i odważnymi obywatelami. Świat potrzebuje dziś młodych ludzi, którzy będą potrafili zmierzyć się z permanentną niepewnością oraz złożonością zachodzących wokół nas procesów, którzy będą umieli dostrzegać związki przyczyno-skutkowe. Świat potrzebuje młodych ludzi nastawionych na współpracę, a nie rywalizację, na szukania niekonwencjonalnych rozwiązań, zamiast bezrefleksyjnego trzymania się znanych schematów. Również pracodawcy poszukują dziś otwartych, potrafiących innowacyjnie myśleć, gotowych na eksperymentowanie i umiejących wytyczać nowe drogi pracowników. Od szkół oczekują absolwentów z takimi właśnie kompetencjami. Oznacza to radykalną zmianę celów edukacji. Wykształcenie potrzebnych pracodawcom kompetencji wymaga odejścia od stosowanej od wielu lat standardyzacji, testów z zero-jedynkowym kluczem oraz wyrażanych cyframi ocen. To właśnie tradycyjne oceny utrwalają stare wzorce, oparte na ciągłym porównywaniu i rywalizacji. Dzięki badaczom mózgu wiemy dziś, jak presja i strach przed błędami niszczą kreatywność, o którą coraz głośniej upominają się pracodawcy i od której zależy rozwój każdego kraju. Żyjemy w czasach, gdy już nawet u dziesięciolatków lekarze diagnozują syndrom wypalenia, ale jesteśmy tak skoncentrowani na wynikach, że nie chcemy tego widzieć.

W swoim wykładzie Margret Rasfeld, opierając się na wieloletnich doświadczeniach, pokaże, jak wiele można zmienić dzięki wprowadzenie do szkół kultury rozwijania potencjału. Pozwala ona młodym ludziom czerpać radość z własnego rozwoju, zachować ciekawość świata, pokonywać własne ograniczenia, a także osiągać własne cele, w tym również upragnione dyplomy.

Anna Sowińska - Diagnozuj nie oceniaj!

W moim wykładzie nawiążę do doświadczeń z lat 90-tych, kiedy zaczynałam moją przygodę z edukacją bez ocen. Pokażę zmagania i naukę na błędach, omówię narzędzia służące przejściu od mierzenia do diagnozy, które tworzyłyśmy wspólnie z Wiesławą Śliwerską, prekursorką klas autorskich w Polsce. To, co wspólnie wypracowałyśmy, istnieje do dnia dzisiejszego - i co ciekawe - czasami nadal budzi zdziwienie, że tak można.

Marcin Stiburski - Ocenianie w polskiej szkole – tradycja czy prawo?

Uważam, że trzeba głośno mówić o aktualnych przepisach dotyczących oceniania. Analiza dostępnych w sieci statutów wielu szkół pokazuje, że przy ich tworzeniu nie uwzględniono Ustawy „Prawo oświatowe” i „Ustawy o systemie oświaty”. Większość problemów z ocenianiem wynika z nieznajomości tych dwóch ustaw. Problemem jest błędne stosowanie oceny, bazujące na tradycji szkolnej i pomijające aktualne przepisy prawa. Większość szkolnych statutów, a także zawarte w nich zapisy dotyczące oceniania wewnątrzszkolnego, oparte są na błędnym rozumieniu funkcji oceny. Choć prawo oświatowe stanowi inaczej, powielamy stare błędy, stosując tradycyjne wzorce. Żyjemy w przekonaniu, że nie ma alternatywy dla szkolnej rywalizacji i rankingów, wierzymy, że bez ciągłych kontroli i presji uczniowie nie będą się uczyć. Jednak prawo oświatowe mówi jasno, że ocena powinna być wyłącznie informacją. Coś po drodze zgubiliśmy. Czas to odnaleźć.

Anna Szulc - Motywacyjno - wspierająca i doceniająca rola niecyfrowej oceny

Edukacja traktująca oceny jako cel nauki, jest przejawem nieludzkiego traktowania ucznia – człowieka. Kto z nas dorosłych chciałby, by efekty jego pracy były oceniane i porównywane z osiągnięciami innych osób kilka razy dziennie? Kogo motywuje do pracy negatywna ocena pozbawiona odniesienia do realnych możliwości człowieka, jego zainteresowań, stanu psychicznego i fizycznego? Jakie korzyści niesie z sobą ocena, której zasadniczym celem jest wskazywanie błędów, „łapanie” kogoś na czymś, czego ( jeszcze) nie umie?

Szkoła ma w tej kwestii bardzo dużo do zrobienia i do nadrobienia, bo w ostatnich latach badacze zajmujący się procesami uczenia się i zapamiętywania dostarczyli nauczycielom wielu informacji o tym, co wspiera, a co hamuje procesy uczenia się. Warto zadać sobie pytanie, czy ocena wyrażona cyfrą dostarcza uczniom informacji zwrotnych, jakich potrzebują, by wiedzieć, jak dalej pracować. Warto zastanowić się, co byłoby lepszym rozwiązaniem, szczególnie w kontekście obowiązujących aktów prawnych. W czasie wykładu omówię system oceniania, który stosuję od kilku lat. Podzielę się ze słuchaczami moimi doświadczeniami. Zaproszę do wspólnej refleksji nad ocenianiem motywującym do działania, dającym poczucie sprawstwa, umożliwiającym docenienie starań i traktującym błąd jako naturalny etap zdobywania wiedzy.

dr Tomasz Tokarz - "A czy to będzie na ocenę?" Po co uczniom oceny i czy można się bez nich obejść 
 
Stopnie mogłyby być w szkole wskazówką, na jakim etapie znajduje się młody człowiek. Ale nie są. W obecnym ocenianiu w ogóle nie chodzi o oceny. Oceny straciły w szkole funkcję diagnostyczną, a stały się środkiem płatniczym na wielkiej giełdzie pseudowartości. Nauczyciele płacą nimi za posłuszeństwo (umożliwiające wykonywanie obowiązków), uczniowie kupują za ich pomocą uwagę dorosłych, święty spokój lub Iphone’a, a rodzice (prawdziwi, docelowi beneficjenci) - mogą je wymienić na uznanie innych rodziców lub wykorzystać do ukojenia swych lęków. Dopóki będziemy utrzymywać ten komiczny handel ocenami, dopóty szkoła nie stanie się tym, czym być powinna - przestrzenią umożliwiającą rozwój zgodny z motywacją wewnętrzną. Co zamiast ocen? Po prostu pozwolić ludziom działać, aby współpracując z innymi, mogli się doskonalić w obszarze, w którym są dobrzy i który nadaje ich życiu sens.

dr Marzena Żylińska - Ocenoza, punktoza i testoza – choroby polskiej szkoły. Co zrobić, by przywrócić szkole jej prawdziwy cel?

Tam, gdzie liczą się tylko wyniki, traci się z oczu człowieka. Warto zadać pytanie, jakie są skutki systemowego wygaszania w szkole motywacji wewnętrznej i zastępowania jej motywacją zewnętrzną; jakie są skutki kierowania uwagi uczniów na oceny, świadectwa, rankingi i tworzenie wrażenia, że to one są celem szkoły. W pogoni za wynikami straciliśmy z oczu jej prawdziwy cel, straciliśmy też oczu człowieka. Wszyscy wiemy, co zyskują uczniowie, którzy świetnie wypadają na testach, bo nauczyli się udzielać najbardziej typowych odpowiedzi. Warto zadać sobie pytanie, co jednocześnie tracą i co tracimy my wszyscy, całe społeczeństwo. Coraz więcej szkół i nauczycieli rozumie, że ciągłe zwiększanie wywieranej na uczniów presji i wydłużanie czasu poświęconego na naukę, nie tylko nie prowadzi do lepszych wyników, ale skutecznie zniechęca do szkoły i nauki. W moim wykładzie przedstawię alternatywę dla szkoły opartej na presji, której celem są oceny. Omówię również kulturę wspierania rozwoju, która bazuje na motywacji wewnętrznej, uwzględnia potrzebę autonomii, kreatywności i dobrych wspierających relacji.

Natalia Bielawska - nauczycielka języka polskiego w Bednarskiej Szkole Podstawowej Terytorium Raszyńska, autorka blogów o tematyce edukacyjnej: https://622pomysly.wordpress.com/, https://konstantynopolitanczykiewiczowna.wordpress.com/ oraz https://wujtarabuk.wordpress.com/, materiałów edukacyjnych (współpracuje z Nową Erą) oraz książki "American Dream. Niedopowieść".


 

Rodzaj biletu Cena
Bilet w przedsprzedaży* 99 PLN
Bilet indywidualny 129 PLN

                                                                
* Przedsprzedaż potrwa do 30 września br.
 

OFERTA DLA RAD PEDAGOGICZNYCH**
 

Rodzaj dostępu       Cena pakietu       Cena za osobę
Dostęp dla 10 osób 950 PLN 95 PLN
Dostęp dla 15 osób 1350 PLN 90 PLN
Dostęp dla 20 osób 1700 PLN 85 PLN
Dostęp dla 25 osób 2050 PLN 82 PLN
Dostęp dla 30 osób 2400 PLN 80 PLN
Dostęp dla 40 osób 3000 PLN 75 PLN
Dostęp dla 50 osób 3500 PLN 70 PLN



W razie jakichkolwiek pytań skontaktuj się z nami.


 


         WSPÓŁORGANIZATORZY

 

 

Konferencja metodyczna 

Co zrobić, żeby oceny nie były celem edukacji?

7 listopada 2020, godz. 9:00 - 17:00, online

Marianna Kłosińska - założycielka i prezeska Fundacji Bullerbyn na rzecz wspólnoty dzieci i dorosłych oraz Fundacji Dzieci Mają Głos. Autorka projektu Wioska Bullerbyn, który nieprzerwanie realizuje od ponad 10 lat. W 2012 roku założyła Wolną Szkołę Demokratyczną Bullerbyn, a w kolejnych latach SP Ronja i LO Astrid i SP Bullerbyn.  Propagatorka idei Unschoolingu jako "stanu umysłu" oraz liderka oddolnego ruchu edukacji demokratycznej w Polsce Zasiada również w organach międzynarodowego stowarzyszenia edukacji demokratycznej EUDEC. Studiowała grafikę na Europejskiej Akademii Sztuk Pięknych. Absolwentka Akademii Przywództwa Liderów Oświaty, oraz Szkoły Facylitacji Pathways. Jest zwolenniczką budowania organizacji turkusowych, w których ogromnie ceni pracę w kontakcie z ludźmi, autonomię oraz ciągły rozwój. Wierzy w siłę oddolnej zmiany w edukacji, którą widzi we współpracy między dorosłymi we wspieraniu i poszanowaniu autonomii dziecka. Mama trójki dorosłych już dzieci. Ich pojawienie się na świecie zbudowało jej motywację i inspirację do harmonijnego połączenia pasji, miłości i życia zawodowego.
Katarzyna Cieciura - nauczycielka z pasją i ponad 20 letnią praktyką. Przez 5 lat była związana ze szkołą waldorfską, która spowodowała zmianę myślenia o systemie edukacji. Tam też zdobywała doświadczenie na praktykach zagranicznych oraz jako dyrektor szkoły. Od 2011 r. kieruje SP im. Bł. C. Borzęckiej w Krakowie, którą tworzy od podstaw w oparciu o relacje w trójkącie nauczyciel - uczeń - rodzic. Inicjatorka jesiennych warsztatów dla rodziców, warsztatów artystycznych dla dzieci, metody Pociąg do wiedzy. Od 2017 r. związana z ruchem Budzących się Szkół oraz ośrodkami i fundacjami promującymi nowatorskie podejście do edukacji. Autorka scenariuszy zajęć ruchowych do serii  książek Nowej Ery (Elementarz Odkrywców, Elementarz XXI wieku, Ja, ty, my), monografii „Funkcje plastyki w edukacji wczesnoszkolnej” w pracy zbiorowej „Kultura plastyczna a edukacja artystyczna, poradnika dla krakowskich szkół na temat współczesnego modelu szkoły”, "Architektura. Kody kolorystyczne w szkole" oraz publikacji na temat bezpieczeństwa w szkołach "Relacje jako profilaktyka szkolna". Społecznik angażujący się w akcje charytatywne i społeczne, organizowane przez organizacje pozarządowe. Wiceprezes Polskiego Towarzystwa Dyslektycznego - Oddział w Niepołomicach. Zarządza stroną Eduexpress – Edukacja w praktyce.
Karolina Mysiura  - Jestem absolwentką wielu uczelni pedagogiczno - psychologicznych, praktycznie od razu po ukończeniu studiów związałam się z branżą edukacyjną. Najpierw jako nauczyciel, a potem również jako trener, coach, montessorianin. Prowadzone przeze mnie szkolenia czy warsztaty, mają przede wszystkim wpływać na postawy uczestniczących w nich osób. Moim celem jest sprawienie, aby zainteresować i zmotywować ludzi, do wprowadzenia w życie omawianych treści. Jestem pasjonatką nowoczesnej retoryki, umiejętności przemawiania, wystąpień publicznych (Absolwentka Master Class Speakers Academy Brian Tracy/Akredytowany Mówca Motywacyjny) i skutecznych rozmów, specjalizuje się także w rozwoju kompetencji menedżerskich  i przywódczych w tym coachingowej kultury zarządzania w pedagogice, oraz pracy nad pewnością siebie. Jestem założycielem i dyrektorem wielu placówek oświatowych (Montessori).
Wiesława Mitulska - nauczycielka klas 1-3 w Szkole Podstawowej w Słupi Wielkiej, specjalistka edukacji wczesnoszkolnej i terapii pedagogicznej. Od wielu lat pracuje z dziećmi bez ocen, podręczników i ćwiczeń według autorskiego programu Ruch, zabawa, nauka. Od pierwszej klasy pokazuje dzieciom, w jaki sposób nowoczesne technologie, programowanie i kodowanie mogą pomagać w pracy projektowej, w procesie uczenia się i rozwiązywania problemów. Ważne jest dla niej, by dzieci korzystały z technologii w sposób świadomy i bezpieczny, by z ich pomocą mogły być twórcami, a nie tylko odbiorcami. Współpracuje z Centrum Edukacji Obywatelskiej w zakresie wprowadzania oceny kształtującej i OK zeszytu. Jest autorką bloga edukacyjnego mamywplaniekodowanie.blogspot.com. Członkini grupy Superbelfrzy RP.
prof. Jacek Pyżalski – pedagog specjalny, profesor na Wydziale Studiów Edukacyjnych Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, uczestnik i koordynator około 60 krajowych i międzynarodowych projektów badawczych, głównie dotyczących zachowań ryzykownych młodzieży (w tym zachowań  online, ze szczególnym uwzględnieniem cyberprzemocy), zaangażowania online młodych ludzi (w tym koordynacja polskiej części badań EU Kids Online) oraz kondycji psychicznej nauczycieli i ich kompetencji wychowawczych. Reprezentował Polskę w konsorcjum międzynarodowym badaczy cyberprzemocy (COST IS801), COST IS1210, dotyczącego wpływu wyglądu i wizerunku online na funkcjonowanie i zdrowie młodzieży, COST CA16297 European Network for Problematic Usage of the Internet, zajmujących się problematycznym wykorzystaniem internetu oraz COST CA18115 –Transnational Collaboration on Bullying, Migration and Integration at School Level, podejmującym problematykę przemocy szkolnej w kontekście zjawisk migracyjnych. Autor pierwszych na rynku polskim publikacji dotyczących agresji elektronicznej „Agresja elektroniczna wśród dzieci i młodzieży” (GWP, Sopot 2011) oraz „Agresja elektroniczna i cyberbullying jako nowe ryzykowne zachowania młodzieży” (Impuls, 2012). Pomysłodawca i redaktor podręcznika Edukacja w czasach pandemii COVID-19. Z dystansem o tym, co robimy obecnie jako nauczyciele.

PRELEGENCI

PROGRAM

BILETY

Co zrobić, żeby oceny nie były celem edukacji?

 

Tam, gdzie liczą się tylko wyniki, traci się z oczu człowieka. Celem szkoły nie powinny być oceny. Polska szkoła choruje na ocenozę, punktozę, testozę i rankingozę. Nas dorosłych, nauczycieli i rodziców interesują głównie wyniki, a dzieci stały się narzędziem do osiągania naszych celów. Ich potrzeby rozwojowe zeszły na dalszy plan. Dlatego dziś trzeba głośno upominać się o prawdziwy cel szkoły, jakim jest indywidualny rozwój potencjału każdego ucznia. Szkoła powinna być miejscem, w którym każde dziecko, niezależnie od swoich talentów i deficytów, może bez poczucia winy czy wstydu rozwijać się na miarę swoich możliwości. To nie oceny, ale prawidłowy, zrównoważony rozwój dzieci są celem szkoły. Dzieciństwo to niezwykle ważny etap w życiu człowieka i nikomu nie można go zabierać w imię późniejszych sukcesów. Dzisiejsza szkoła staje się coraz bardziej zachłanna, zabierając dzieciom i młodym ludziom już nie tylko godziny przedpołudniowe, ale również popołudnia i coraz częściej również wieczory.

„Dzieciństwo to nie wyścigi” to jedno z głównych haseł Budzącej Się Szkoły. To my dorośli każemy nawet małym dzieciom brać udział w niekończących się wyścigach. Dzisiejsza szkoła to ciągły pośpiech, kontrole, ocenianie, porównywanie, rywalizacja i będący ich skutkiem lęk oraz stres. Presji poddani są zarówno uczniowie jak również nauczyciele. Jednak filozofia „Jeszcze szybciej, więcej, lepiej” wcale nie prowadzi do lepszych wyników, za to systemowo obniża jakość życia dzieci i młodzieży. W takich warunkach ludzie nie mogą dobrze funkcjonować, nie mogą też czerpać satysfakcji ze swojego rozwoju i z życia. Z miejsc, które kojarzą się z trudnymi emocjami chcemy jak najszybciej uciekać. Jak długo będziemy utrzymywać iluzję przyjaznej szkoły i radosnego dzieciństwa, tak długo nie rozwiążemy nabrzmiewających problemów, choćby tych związanych z brakiem motywacji do nauki czy problemami psychicznymi polskich dzieci. Od wielu lat patrzymy na nie głównie przez pryzmat wyników. Nie dostrzegamy ani ich potrzeb rozwojowych, ani problemów, w tym również poważnych problemów psychicznych. Czas porzucić to instrumentalne podejście do dzieci i zacząć myśleć o zrównoważonej edukacji.

Wielu uczniom i nauczycielom szkoła kojarzy się źle. Duża grupa dzieci i młodych ludzi przekracza szkolne progi ze ściśniętym żołądkiem i dławiącym lękiem. Jednak żeby rozwiązać problem, najpierw trzeba go dostrzec. To pierwszy cel naszej konferencji. Chcemy zwrócić uwagę na to, jak stresogennym środowiskiem stały się nasze szkoły. Chcemy zacząć dyskusję o tym, z czego w warunkach ciągłego braku czasu, można zrezygnować. Czy z czasu przeznaczonego na naukę czy z klasówek i testów? Musimy pamiętać, że każdy sprawdzian, test, diagnoza to przerwa w procesie uczenia się. Im więcej testowania, tym mniej czasu na naukę. Gdy szkoła zamienia się w wielką testowalnię, nauka przeniesiona zostaje na popołudnia i wieczory, życie rodzinne podporządkowane zostaje szkole, a rodzice muszą wchodzić w rolę nauczycieli. Kolejnym ważnym celem naszej konferencji jest pokazanie, jak w praktyce można zmniejszać szkolną presję i odchodzić od tradycyjnego oceniania, czyli od ocen wyrażonych cyframi. Chcemy pokazać, czym je zastąpić i jakie są efekty proponowanych rozwiązań. Będziemy mówić o tym, jak tworzyć przestrzeń dla motywacji wewnętrznej. Chcemy również przyjrzeć się ocenianiu z punktu widzenia przepisów prawa oświatowego. Dlatego wśród naszych prelegentów będą dyrektorzy szkół, które odchodzą od tradycyjnego oceniania i nauczyciele różnych przedmiotów, którzy tworzą własne systemy monitorowania postępów uczniów, wśród nich również tacy, którzy z ocen wyrażanych cyframi całkowicie zrezygnowali. Chcemy dostarczyć inspiracji i pokazać różne drogi i rozwiązania.

Nasi prelegenci będą mówić o tym, że efektywna nauka nie wymaga ciągłej presji. Dzieci i młodzi ludzie chcą się uczyć, ale potrzebują środowiska edukacyjnego odpowiadającego ich potrzebom rozwojowym. Pomiar dydaktyczny jest niezwykle czaso- i pracochłonny. Można i warto lepiej wykorzystać ten czas. Dajcie się zainspirować!

Konferencja będzie odbywała się w dwóch pokojach, by każdy mógł wybrać sobie to, co go interesuje. Pokoje będzie można zmieniać dowolnie. Nagrania webinariów (wszystkich poza wykładem prof. Pyżalskiego) będą dostępne po konferencji przez 10 dni (od 23 listopada do 2 grudnia) na platformie, do której każdy uczestnik otrzyma indywidualny dostęp.

Mamy specjalną ofertę dla dyrektorów szkół. Naszą konferencję można potraktować jako radę szkoleniową. Szczegóły niżej w sekcji "Opłata".

OPŁATA

Margret Rasfeld – reformatorka, innowatorka, autorka książek, dyrektorka szkoły. Idąc pod prąd, od wielu lat wyznacza w edukacji nowe drogi, dodaje nauczycielom i dyrektorom odwagi, łączy ludzi i idee. Do lata 2016 roku kierowała Ewangelicką Szkołą Berlin Centrum, której innowacyjna koncepcja znalazła uznanie na całym świecie i służy jako model zmiany myślenia o edukacji. Magret Rasfeld upomina się na międzynarodowej arenie o społeczną transformację, postrzegając szkoły jako newralgiczny element postulowanej zmiany. Kluczowe pojęcia w jej myśleniu o szkole i świecie to: edukacja dla zrównoważonego rozwoju, globalne obywatelstwo, rozwijanie potencjału, kultura doceniania, partycypacja, odpowiedzialność, sens. W roku 2012 stworzyła inicjatywę „Schule in Aufbruch” (Budząca Się Szkoła). Wielokrotnie nagradzana, m. in. Nagrodą Vision Award, Querdenker Award i Nagrodą dla Kobiet.

Anna Sowińska -  prezes Fundacji Plandaltoński.pl, konsultant daltoński Centrum Edukacji Daltońskiej, wieloletni nauczyciel dyplomowany edukacji przedszkolnej i wczesnoszkolnej, edukator, terapeuta zajęciowy, animator pedagogiki zabawy. W latach 90-tych nauczyciel klas autorskich,  w których stosowała blokowanie treści programowych w cykle tematyczne, korzystając z nowatorskiego elementarza „kartkowego”, który współtworzyła „Podróże z Kacprem” (Wydawnictwo Impuls Kraków). Współzałożycielka ruchu nauczycieli, któremu przewodziła przez dwie kadencje jako prezeska Stowarzyszenia Nauczycieli Edukacji Początkowej SNEP. Założycielka i dyrektorka 14 przedszkoli na terenie woj. łódzkiego, które powstały w ramach projektu Wieś przyjazna dzieciom. Założycielka i wieloletnia dyrektorka Szkoły Podstawowej, która jako pierwsza w  powojennej Polsce, stała się szkołą daltońską. W latach 2017-18 konsultant metodyczny w Wojewódzkim Ośrodku Metodyczny w Zgierzu. Autorka programów, podręczników, pomocy edukacyjnych i materiałów około-podręcznikowych. Laureat Nagrody im. Marii Weryho–Radziwiłłowicz, nadawanej przez miesięcznik Bliżej Przedszkola oraz Nagrody Lidera w edukacji, nadawanej przez Centrum Doskonalenia Nauczycieli w Łodzi.

Magdalena Kaźmierczak – nauczycielka historii i wicedyrektor w Szkole Podstawowej nr 267 w Warszawie, członek Komisji Dydaktycznej, działającej przy Instytucie Historii Polskiej Akademii Nauk, absolwentka Wyższej Szkoły Gospodarki w Bydgoszczy na kierunku Neurodydaktyka, tutor, wychowawca, organizatorka spotkań Inspiracji w ramach Budzących się Szkół, które zaowocowały powołaniem do życia Warszawskiego Klubu Budzących się Szkół. Założycielka Żoliborskiego Klubu Nauczucieli Humanistów, którego celem jest propagowanie wiedzy historycznej wśród żoliborskich uczniów podczas cyklicznie organizowanych przedsięwzięć, integracja i współpraca nie tylko uczniów, ale i nauczycieli. Podkreślana jest nie rywalizacja, ale wspólnie spędzony czas wśród pasjonatów. Od początku pracy w szkole przyświecała jej myśl: „Po pierwsze nie zniechęcać, po drugie, nie przeszkadzać, po trzecie, jak zachęcić uczniów do uczenia się historii”. Wokół tej idei towarzyszenia młodemu człowiekowi w procesie uczenia się, buduje całe swoje nauczycielskie życie.

OPŁATA
KRÓTKIE OPISY WYSTĄPIEŃ
PRELEGENCI
BILETY

Kup bilet

Media Społecznościowe

Fundacja Budząca się Szkoła

ul. Storczykowa 4
87-134 Stary Toruń

NIP 8792711145
KRS 0000776838
REGON 382841284

 

Nasze dokumenty

Statut Fundacji

Polityka prywatności